Kılkuyruğun bir günü …

Sezai Bey daha güneş doğmadan oturduğu kahvaltı masasında önündekileri kahvaltılıkları ağzına tıkıştırıyordu. Adeta tren kazanına kömür atarcasına yiyecekleri ağzına atıyor, çiğnemeden yutuyordu. Acele etmeliydi, güne ne kadar erken başlarsa o kadar kazançlıydı.

Ağzı dolu olmasına aldırmadan çocuklarına tavsiye vermeye çalışıyordu:

-“Hayatın amacı kazanmaktır, hangi yolu tercih ettiğiniz önemli değil, yeter ki kazanın !”

Sezai Bey’in hayat felsefesi aslında çok açık ve netti. Kazanmak, kazanmak ve daha fazla kazanmak! Kazanmanın önündeki engelleri aşmasını iyi bilirdi. Erken kalkar, çok çalışır, gerekirse kazık atar, kimseye durup dururken iyilik yapmazdı. Din ve ahlak kuralları aptallar içindi ona göre. Onu tek amacı kazanmaktı.

Çocuklarının da onun gibi “kazanmasını bilen” biri olmasını arzuluyordu. Ağaç yaşken eğilirdi. Kendisi ticarete daha 7 yaşındayken kardeşinin oyuncağını komşuya satarak başlamıştı. Kızı Ayşegül onun izinden gidiyordu. Teneffüste arkadaşının kalemini, çöpe atıyor. Kalemi kaybolan zavallı çocuğa fahiş fiyattan kalem satıyordu.

Selim ise ablasının ve babasının aksine hileye kurnazlığa kafası çalışmayan biriydi. Selim’in beslenme çantasındaki sandviçi arkadaşlarıyla paylaşması babasını çileden çıkarmıştı. Selim annesi gibi “Doğrucu Davut”tu.

Sezai Bey masadan kalkarken gözü eşi Emine’nin bluzuna ilişti.

-“Yeni mi bu ?diye sordu merakla.

-“Dün sosyete pazarından aldım” diye cep verdi Emine.

Sezai Bey bu söz üzerine küplere bindi:

-“Ben size bu tür paçavraları eve sokmayacaksınız demiyor muyum? Biz zengin bir aileyiz, bizi yansıtacak markaları tercih etmemiz gerekiyor. Ben saygın bir işadamıyım. İki fabrikam, elime bakan bir sürü işçim var. Bizi rezil mi etmek istiyorsun?” diye çıkıştı Sezai Bey.

-“Hadi oradan Kılkuyruk! İki atölyen var diye kendini elaleme fabrikatör diye tanıtıyormuşsun kendini. Marka giymeyle adam mı oldun zannediyorsun?” diye okkalı bir cevap verdi Emine.

Sezai Bey Emine’ye cevap vermek isterdi ama zaman kaybına tahammülü yoktu. Hışımla yerinden doğrularak kapının yolunu tuttu.

Arabasının yanına gelince bilindik manzara ile karşılaştı. Son model arabasını yine çizmişlerdi.

-“Ne istiyorlar bu arabadan anlamıyorum” diye söylendi.

Arabasıyla apartmanın önündeyken geçerken yolun kenarında oynayan çocuklardan birini az kalsın ezecekti. Çocuk son anda arabayı fark ederek kendini kaldırıma attı.

-“Şu kaldırım fareleri de her gün buradalar. Bir gün ezeceğim birisini!” diye sitem etti.

Aklı hala “Kılkuyruk” lafındaydı. Bu lakabı ona ortaokuldayken arkadaşları takmışlardı. O zaman ince  uzun ve çelimsiz birisiydi. Üstü başı dökülmüş bir vaziyette dilenci gibi gezerdi.  Bu haline bakan arkadaşları onunla “Kılkuyruk” diye alay ederlerdi.

O zamanlar kendine takılan bu lakabın geçici olduğunu, sonraki yıllarda para kazanıp üstüne başına çeki düzen verince unutulacağını düşünürdü. Fakat düşündüğü gibi olmamıştı. Kırk yaşındaydı hala lakabı “Kılkuyruk”tu.

“Kılkuyruk” lakabından ölesiye nefret ederdi Sezai Bey. Bu lakap itibarsızlığın nişanesiydi onun için. Para kazanmak için kaybettiği itibarını “marka” giyerek, “isim” yapmaya çalışarak geri kazanmaya çalışıyordu Sezai Bey. Fakat olmuyordu. Parayla itibar kazanılmıyordu.

Atölye’den içeri girer girmez işçiler Sezai Bey’in gözüne batmamak için kuytulara kaçıştı. Korkuyorlardı Sezai Bey’den. İnsanları korkutmayı başarmıştı Sezai Bey ama bir türlü “saygın” olamıyordu. Kendi huzurunda tir tir titreyen personelinin arkasından “Kılkuyruk” diye gülüştüğünü biliyordu.

Akşama doğru odasına bir işçi girdi. Sezai Bey işçinin odasına girişinden amacını anladı. Sezai Beyin işten atacağı işçilere kıdem tazminatı vermemek için kullandığı çok formül vardı. Kıdem tazminatı almak isteyen işçilerin ise tek çaresi vardı.

Odasına aniden dalıp Sezai Bey’in yüzüne karşı “Kılkuyruk” demek.

Sezai Bey yanılmamıştı. İzinsiz içeri giren işçi yüzünde alaycı bir ifadeyle “Kılkuyruk, iyi bir iş buldum, at beni işten!” diyerek gülümsedi.

Sezai Bey:

-“Uzatmana gerek yok, sana kıdem tazminatını vereceğim. Yeter ki soruma dürüstçe cevap ver.” dedi.

-“Çorabımdan şapkama kadar en  iyi markaları kullanırım. Zenginim, güçlüyüm, eskisi gibi çelimsiz, tipsiz biri de değilim. Bana hala neden “Kılkuyruk” diyorsunuz ?” diye sordu.

-“Demek ki karakterdeki boşluk markayla dolmuyormuş!” diye cevap verdi işçi. Kılkuyruk başka bir şey daha söylemek için ağzını açmıştı ki, işçi Kılkuyruğun ne diyeceğini beklemeye lüzum görmeden odadan çıkıp gitti.

 

Kaynak: www.gulilebulbul.com  www.gulilebulbul.com

 

Labirentteki deney faresi

 

 

Labirentin içindeki fare, usta manevralarla duvarlara çarpmadan hızla ilerliyordu. Birden karşısına kırmızı ışık çıktı. Yerinde bir hamle yaparak lazer ışığından kurtuldu. Nedenini tam olarak hatırlayamıyordu ama “kırmızı ışık” onun için tehlikeliydi. Nihayet hedefine ulaştı. Kokusu ta uzaklara ulaşan peyniri bir hamlede yuttu.

Ne garipti, bu sahneyi günde birkaç kez ve neredeyse her gün yaşıyordu. Her seferinde kırmızı ışığa değmeden peynire ulaşmaya çalışıyordu. Labirente konulduğunda bir kere olsun, “koşmuyorum! bana peynir lazım değil !” dememişti. Her seferinde bir lokma peynir için canını tehlikeye atıyordu.

Araştırma merkezinde hafızayla ilgili bir ilacın deneyleri yapılıyordu. İlaç farelere değişik dozlarla veriliyor ve labirente konuluyordu. İlk seferinde lazer ışığının acıtıcı etkisine maruz kalan farelerin, ilaç sayesinde lazer ışığının etkisini ve konumunu hatırlamaları hedefleniyordu.

Birçok insanın derdine çare olacak ilacın keşfedilmesi için canını tehlikeye atan fare bir “aziz”miydi? Yoksa peynir peşinde koşan sıradan bir fare mi?

Farenin deney amacını bilmediğini ve insanlığa hizmet gibi bir gayesinin bulunmadığını söylemeye gerek yok. Fare çok önemli bir iş için çalışsa bile sıradan bir fareydi.

Şimdi biz bir deney yapalım. Zihinsel bir deney ! Farenin içinde bulunduğu deneyin farkında olduğunu veya bizim küçülüp deney labirentine girdimizi farz edelim. Acaba ne olurdu?

Şimdi “fare ile ne alakamız var?” diyeceksiniz. Ortak noktamız fare ile aynı zihniyeti paylaşıyor olmamız olabilir mi?

Günlük hayatınızı düşünün… Koşuşturmacalar, çekilen sıkıntılar, yapılması gereken görevler, hiç bitmeye işler. Yıpranıyoruz, acı çekiyoruz, kendimizi ve başkalarını tüketiyoruz.

Ne için? Tabi ki para için! Parayı ne yapacağız? Tabi ki yiyeceğiz. Para bitince ne yapacağız, para kazanmak için çalışacağız. Parayı ne yapacağız? Tabi ki yiyeceğiz. Para bitince ne yapacağız…..

Şimdi anladınız mı fareyle benzerliğimizi ?

Peki fareyle aynı zihniyeti taşıyorsak, bu kadar gelişmiş bir beyne neden ihtiyacımız vardı?

Bunun cevabı “Biz bu dünyaya niye geldik?” diye merak edenleri de aydınlatacak!

Fare ile farkımızı ortaya koymak için!

Bu dünya aslında kocaman bir deney labirentidir. İnsanlar eline verilenlerle ne yapabildiği hususunda Yüce Yaratıcı tarafından sınanırlar.

Kimisi fare gibidir. Peynir için doğru yanlış demeden her şeyi yapar. Kimi biraz olsun fareden farklı olduğunu gösterir. Deney farelerinden beterleri de vardır. Lağım fareleri ve sıçanlar !Bu insanlar hayvandan bile aşağı tutum sergiler. İsterseniz  “lağım faresi” haline gelmiş insanı tasvir edelim. Adı da “Abdulpeynir” olsun.

Abdulpeynir güne peynir hayalleriyle başlar. Kah koşar, kah yatar. Kah çalışır, kah çalışırmış gibi görünür. Ama kafasında tek şey vardır “peynir”.

Abudulpeynir peynir peşindedir ama kendinin aslında “lağım faresi” olduğunu kimseye belli etmek istemez. Çünkü “Lağım fareleri”ne kimse yaklaşmaz. Maksadını gizlemek isteyen Abdulpeynir erdemliymiş, ahlaklıymış mesajları verir. Çok çalışmaktadır, yorulmaktadır, ülkeyi her gün defalarca kurtarmaktadır.

Peynir için kardeşini dişlemekten çekinmez. Bunu “Vatan, millet, Sakarya” edebiyatı yaparak gerçekleştirir ki kendinin ne derece “pislik” olduğu anlaşılmasın.

İnsanlar “ne için” çalışırlar?

Bir doktor düşünelim. Görevini yaptığında hem hayat kurtarmış, hem de para kazanmış oluyor. Doktorun hangi amaca öncelik verdiği fareye mi,  insana mı yakın olduğunu belirler.

İnsanlara faydalı olmayı hedefleyen doktor, insanlara faydalı olacaktır. Para kazanmak için insanlara faydalı olmak gerektiğini düşünen doktor ise bir yerde insanları yarı yolda bırakacak, kendine ihtiyaç duyanları yüzüstü bırakacaktır. İşte dıştan bakıldığında aynı işi yapan iki doktor birbirinden fare ile insan kadar farklıdır.

Çevremizde baktığımızda insanların, “insanlığa hizmet” adına nice fedakarlıklar yaptıklarını, yoğunluktan başlarını kaşıyamadıklarını, acılar çektiklerini görürüz. Bu insanların  “ maksimum erdemli” olduklarını ve her işi doğru yaptıklarını kafamızı ütülercesine yaptıkları “vaaz”larından hemen anlayabilirsiniz.

Peki içimizde bu kadar “melek” gibi karakterde ve işini profesyonelce yapan insanlar olmasına rağmen dünya neden bu kadar acılar, terslikler ve yanlışlıklarla dolu. Neden insanlar acı çekiyor? Neden insanlar depresyona giriyor? Neden işler yolunda yürümüyor?

İçimizdeki Abdulpeynir’ler yüzünden olabilir mi?

 

Kaynak: www.gulilebulbul.com